21. Sayı / Ağustos 2018

“Demokratik haklar” sorunu, günümüzde, hemen tüm kapitalist ülkelerde ve genel olarak uluslararası alanda sorundur: Sadece tekelci kapitalizm dünyada el atmadık alan bırakmadığı için değil. Sadece pazar ve etki alanları üzerine emperyalist rekabetin kızışmasıyla bağlı siyasal-askeri saldırganlık hız ve yoğunluk kazandığı için de

24 Haziran seçimleri ile bir kez daha görüldü ki, Türkiye’de demokratik hak ve özgürlükler için ortak bir mücadele çabası ve duygusu olmakla birlikte, konuya yaklaşımda derin ideolojik ve politik ayrılıklar da vardır. AKP ve tek adam eliyle tekelci sermayenin inşa ettiği baskıcı,

24 Haziran Seçimleri arkasında pek çok tartışma bırakarak; tabii ki önemsiz olmayan –üstelik yasallaştırılmış– küçümsenmeyecek miktardaki hilelerin de rol oynadığı, bir güne sığdırılmış birkaç mitingde atılan “nabza göre şerbet” nutuklarıyla, burjuva partileri arasındaki, çoğu incir çekirdeğini doldurmayan çekişmelerin neredeyse sadece karşılıklı kişisel

Türkiye’de önce “Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi” adı altında başkanlık sistemine geçilmesi için dayatılan 16 Nisan 2017 referandumu ve ardından 24 Haziran 2018 seçimleri ile ilgili şaibe ve tartışmalar devam etse de artık kendisine ‘başkan’ denilmesini isteyen Erdoğan’ın yemin edip kabinesini açıklamasından sonra “başkanlık